Vakantie is rechts. Vakantie is immers een compromis — en compromissen zijn rechts. Vakantie is een compromis, omdat je om te beginnen nooit verplicht zou moeten zijn te werken; verplicht werken heet namelijk slavernij — en slavernij is rechts. Het tegenargument, dat werken niet verplicht is; dat het je altijd vrijstaat om ontslag te nemen, is ook rechts; want voor de meerderheid van de mensen staat op niet werken de straf van dakloosheid en honger — en straf is rechts. Wil je niet werken en niet dakloos zijn? Dat heet het alternatief kapitaal — en ook kapitaal is rechts.
Vakantie wordt overigens steeds rechtser. In 1925 was vakantie aanzienelijk minder rechts dan in 2025. Net als dat het recht op pensioen ontbrak en de 48-urige werkwerk nog gold, hadden de meeste mensen in 1925 geen recht op vakantie. Dit terwijl tijd om te rusten, om meer te doen dan te overleven, om te reflecteren en om je te kunnen organiseren een noodzakelijke voorwaarde is voor een sociale strijd. Zodoende was vakantie als doel zo rechts nog niet, maar ook toen was het een compromis. Met je baas moeten onderhandelen om tijd vrij te spelen om je eigen leven te mogen leiden, is rechts.
In het huidige tijdperk is vakantie rechtser dan ooit. Steeds meer mensen hebben beroepen die niets toevoegen aan het groter goed. Banen die als enige toegevoegde waarde hebben dat wij niet werkloos raken — voor ons het voordeel dat we niet dakloos verhongeren, en voor de werkgevers het voordeel dat we kunnen blijven consumeren. Juist nu is elke compromis op vrije tijd rechts.